Po zakończeniu I wojny światowej nowo powstałe państwo czechosłowackie przejęło niektóre jednostki rzeczne pokonanych państw centralnych, operujące na Łabie i Dunaju. Były to kanonierki „MD-1” i „MD-2”, przeznaczone do służby jako poławiacze torped w marynarce Austro-Węgier. Uzbrojone zostały one w działa kalibru 75 mm firmy Škoda, dwa karabiny maszynowe oraz miny. Oprócz kanonierek Czechosłowacja przejęła też mniejsze łodzie typu OMH, które uzbrojono w dwa karabiny maszynowe. Z jednostek tych utworzono w 1919 roku dwa rzeczne dywizjony marynarki wojennej (z bazami w Litomierzycach na Łabie i w Bratysławie na Dunaju). W latach 1919–1921 dowódcą szkoły rzecznej marynarki wojennej w Bratysławie był Zdenko Hudeček, który wcześniej dowodził okrętami podwodnymi w marynarce austro-węgierskiej. W 1921 roku oba te dywizjony, jako batalion wodny, włączono do 4. pułku inżynieryjnego czechosłowackiego wojska. Okrętem flagowym Czechosłowackiej Marynarki Wojennej był wybudowany w latach 1929–1931 w stoczni w Komarnie monitor rzeczny SS „President Masaryk” o wyporności 214 ton, uzbrojony w cztery działa kalibru 66 mm i cztery ciężkie karabiny maszynowe.