W 1978 roku, po wypadku drogowym, w którym niemal zginęli obaj jego synowie, stał się człowiekiem głęboko wierzącym. W 1988 roku został laureatem Litewskiej Narodowej Nagrody Literackiej.
Twórczość Pierwszym językiem pisarza był jidysz; Kanowicz poznał język rosyjski w 1941 r. i w tym właśnie języku pisał powieści, zaś utwory dramatyczne tworzył w języku litewskim. Przez długi czas książki Grigorija Kanowicza nie były wydawane w Moskwie, a jedynie na Litwie i to w okrojonych nakładach. Obecnie są przetłumaczone na 10 języków. W języku polskim ukazały się: Świece na wietrze, Łzy i modlitwy głupców, Koziołek za dwa grosze, Nie odwracaj twarzy od śmierci, Park niepotrzebnych Żydów, Nie ma raju dla Niewolników. Ogromne piętno odcisnęła na pisarzu tragedia Holocaustu.
Debiutował zbiorem wierszy Labas rytas (Dzień dobry) (wydane w 1955 roku). W 1957 roku napisał powieść Patrzę w gwiazdy. Był to pierwszy utwór żydowski w języku rosyjskim wydany po wojnie na terenie ZSRR, jednak tematyką żydowską w szerszym stopniu zajął się dopiero po wydarzeniach 1968 roku.
Przypisy
Kategoria:Hasła utworzone w ramach Tygodni Tematycznych 2019 Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Wileńskiego Kategoria:Litewscy pisarze Kategoria:Litewscy poeci Kategoria:Litewscy Żydzi Kategoria:Ludzie urodzeni w Janowie (Litwa) Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2023