Żołd żołnierza w batalionie wynosił 8 pensów dziennie, zaś mundur składał się z niebiesko-szarego płaszcza z czerwonymi wyłogami i złotymi galonami, oraz żółtawych spodni.
Batalion walczył w blokadzie u boku maltańskich sił ochotniczych oraz regularnych jednostek brytyjskich, do czasu poddania się Francuzów we wrześniu 1800. Na początku 1801 w batalionie było 747 mężczyzna rozlokowanych w fortach Manoel i Ricasoli, oraz odkomenderowanych do fortu Saint Angelo. Chociaż zadaniem jednostki była służba lokalna, 22 września 1801 na wysłanych zostało na Elbę 300 ochotników. Przybyli tam 11 października, odciążając oblegany garnizon brytyjski podczas .
Żołnierze odkomenderowani na Elbę powrócili na Maltę w kwietniu 1802, i wtedy też, po upływie dwuletniego okresu, na który zaciągnęli się żołnierze, batalion został rozwiązany. Wielu żołnierzy ponownie zaciągnęło się do nowo utworzonych Maltese Provincial Battalions.
Sztandar regimentu został przekazany jego pierwszemu dowódcy majorowi Weirowi. W 1884 jego syn zwrócił go Malcie, a ówczesny gubernator wyspy przekazał go Royal Malta Fencible Artillery. Został on później przekazany do zbrojowni pałacowej w Valletcie.
Przypisy
Kategoria:Historia Malty Kategoria:Piechota maltańska