Współkonsekratorami byli substytut Sekretariatu Stanu abp Angelo Dell’Acqua oraz biskup Calvi i Teano Matteo Guido Sperandeo.

Jego największym osiągnięciem na boliwijskiej placówce było doprowadzenie do założenia Universidad Católica Boliviana "San Pablo". Jako ojciec soborowy wziął udział w soborze watykańskim II.

16 września 1967 został przeniesiony na urząd nuncjusza apostolskiego na Filipinach. W 1970 przyjmował na Filipinach papieża Pawła VI oraz był bezpośrednim świadkiem zamachu na jego życie.

22 maja 1973 został nuncjuszem apostolskim w Brazylii. W tym kraju był odpowiedzialny za reformę podziału diecezjalnego i tworzenie nowych biskupstw. Towarzyszył Janowi Pawłowi II w jego I pielgrzymce do Brazylii.

W 1982, gdy stan zdrowia abp Rocco się pogorszył, wyjechał na leczenie do rzymskiej polikliniki Gemelli, gdzie 12 maja 1982 zmarł. Swój dom rodzinny w Camigliano przepisał na hospicjum.

Bibliografia

Kategoria:Włoscy biskupi katoliccy Kategoria:Nuncjusze apostolscy Kategoria:Absolwenci Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego Kategoria:Absolwenci Papieskiej Akademii Kościelnej w Rzymie Kategoria:Uczestnicy soboru watykańskiego II Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1982