SAPE ma także wymiar polityczny. Po uzyskaniu niepodległości przez Kongo Belgijskie, dyktator DRK, Mobutu Sese Seko, wprowadził „politykę autentyczności”, która zakładała uwolnienie się od zachodnich praktyk. Tak zwana polityka abacost (dosł. precz z garniturem) promowała ubranie bez kołnierza i krawata, które były uznawane za oznakę poddania się kulturze kolonialnej. Zniesiono ją dopiero w 1990 roku. W ten sposób pojawienie się SAPE w latach siedemdziesiątych XX w. stało się ponownym przejęciem kodów kulturowych kolonizatora (kolorowe ubrania, garnitury z krawatem, itp.), w celu podważenia autorytarnej władzy Mobutu, zwłaszcza wśród uchodźców z diaspory w Château-Rouge, w 18. dzielnicy Paryża.

Za twórcę słowa „SAPE” uznaje się Christiana Loubakiego, który pracował jako złota rączka w luksusowej 16. dzielnicy Paryża. Loubaki obserwował, jak ubierają się jego pracodawcy i korzystał ze starych ubrań, które od nich dostawał. W 1978 roku Christian Loubaki, razem z Koffinem Massambą, otworzył w Bacongo (najbardziej zdominowanej przez kulturę SAPE dzielnicy Brazzaville) pierwszy sklep, La Saperie. Innym znanym przedstawicielem sapologii jest Stervos Niarcos, założyciel kultu Kitendi (w języku lingala „tkanina” lub „materiał”).