W 1925 roku wyszła za mąż za jedenaście lat starszego Josefa Albersa, który prowadził warsztat witrażu na Bauhausie. Po miesiącu miodowym we Florencji, małżeństwo przeprowadziło się do Dessau, do którego przeniesiono uczelnię z Weimaru. Josef Albers został wtedy mistrzem warsztatu witrażu, więc Albersowie zamieszkali w jednym z domów dla mistrzów, zaprojektowanych przez Waltera Gropiusa. Po odejściu kierowniczki warsztatu tkackiego Gunty Stölzl w 1931 roku, Anni Albers przejęła prowadzenie warsztatu.
Artystka tworzyła odważne abstrakcje z prostych linii i wyrazistych płaszczyzn koloru. W swoich projektach użytkowych eksperymentowała także z nietypowymi materiałami, takimi jak metalowe nici, czy końskie włosie. Tym samym Albers wywróciła pojęcie tkactwa na Bauhausie jako jedynie elementu estetycznej dekoracji domu, czyli sfery dla kobiet. Jej pracą dyplomową (1929), zleconą przez ówczesnego dyrektora Hannesa Meyera, był projekt nowatorskiego okrycia ścian dla audytorium z bawełny, szenili i celofanu, które jednocześnie wygłuszało dźwięk i odbijało światło.