Senior diecezji łódzkiej, spór o prawo kościelne Ks. Dietrich był umiarkowanym krytykiem polityki kościelnej superintendenta generalnego Juliusza Burschego. Wielokrotnie krytykował projekty ustawy regulującej stosunek państwa polskiego do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, wprowadzonej drogą dekretu Prezydenta RP w listopadzie 1936 roku. W roku 1935 przyłączył się do opozycyjnej wobec zwierzchnictwa Kościoła Wspólnoty Pracy Pastorów Niemieckich (Arbeitsgemeinschaft Deutscher Pastoren der EAK). W odróżeniu od wielu czołowych działaczy Arbeitsgemeinschaftu reprezentował kompromisowe stanowisko względem Konsystorza, licząc na ugodę pomiędzy polskimi a niemieckimi ewangelikami w Kościele. Po wprowadzeniu ustawy i bojkocie wynikających z niej wyborów władz dziecezji łódzkiej ze strony niemieckich pastorów i działaczy kościelnych, został mianowany w 1937 roku przez Konsystorz komisarycznym seniorem diecezji. Pomimo krytycznego stosunku do biskupa Burschego, podejmował próby pojednania. Opowiadał się przeciwko prohitlerowskim trendom wśród części łódzkich ewangelików.