W 1908 roku założyła w Berlinie szkołę socjalną dla kobiet (niem. Soziale Frauenschule), zaczęła organizować pierwsze kursy pracy socjalnej, pisała podręczniki i była jedną z osób tworzących podwaliny nowoczesnego zawodu pracownika socjalnego. W 1909 roku została urzędniczką Międzynarodowej Rady Kobiet i w związku z tym odbyła podróże po Stanach Zjednoczonych.
W 1914 roku wybuch I wojny światowej zastał ją w Irlandii, której, jako obywatelka Niemiec, nie mogła opuścić. Zmarła wtedy jej matka, a ona sama skłaniać się zaczęła ku chrześcijaństwu, jako źródłu rozwiązań problemów społecznych. Działała w kobiecej organizacji Women’s War Service League. Po powrocie do Niemiec, w latach 1917–1919 pracowała w Wydziale ds. Kobiet Departamentu Wojny (Kriegsamt). W 1919 roku odmówiła startu w wyborach do Reichstagu.
W 1925 była współzałożycielką (wraz z Marie Johanną Baum, Gertrudą Bäumer i Marianne Weber) Die Deutsche Akademie für soziale und pädagogische Frauenarbeit (Instytutu Do Spraw Udziału Kobiet W Działalności Zawodowej i Społecznej) w Berlinie.