Materiały cierne stosowane w przekładniach ciernych powinny mieć następujące właściwości: dobrą odporność na zużycie dostatecznie duży współczynnik tarcia możliwie duży współczynnik sprężystości małe straty na tarcie wewnętrzne małą higroskopijność.
Przykładowe kombinacje materiałów stosowane w przekładniach ciernych: Stal ze stalą – obie części współpracujące wykonuje się ze stali hartowanej stopowej (np. ze stali łożyskowej). Z powodu dużego współczynnika sprężystości powierzchnia zetknięcia elementów ciernych jest mała, co sprawia, że opory toczenia w przekładni są niewielkie. Powierzchnie współpracujące powinny mieć odpowiednią twardość (powyżej 60HRC) oraz być bardzo dokładnie wykonane (szlifowane i polerowane). Stal z gumą – stosowane gdy wymagany jest duży współczynnik tarcia, a straty spowodowane elastycznością materiału mają drugorzędne znaczenie. W tym skojarzeniu materiałów wymagany jest też wielokrotnie mniejszy docisk, niż w przypadku kombinacji stal ze stalą. Z uwagi na mniejsze dopuszczalne naciski wymiary przekładni są większe niż wtedy, gdy oba elementy są stalowe. Stal z kompozytem – ich właściwości leżą pomiędzy kombinacjami stal-stal i stal-guma, i są w znacznej mierze zależne od rodzaju zastosowanego kompozytu.
Zobacz też Połączenie cierne Mechanika precyzyjna
cierna, przekładnia