Historia Prowincja Holandii Południowej obejmuje południową część historycznego Hrabstwa Holandii, które wzięło udział w wojnie o niepodległość Niderlandów rozpoczynającym wojnę osiemdziesięcioletną. Na tych terenach toczyły się działania wojenne (m.in. oblężenie Lejdy w 1574 roku), a w 1579 roku Holandia wstąpiła do unii utrechckiej wchodząc w skład Republiki Zjednoczonych Prowincji (uznanej w 1648 roku w pokoju westfalskim zawartym w Münster traktatem kończącym ponad osiemdziesięcioletnią wojnę). W haskim Binnenhofie mieściła się siedziba Stanów Prowincjonalnych Holandii, później Stanów Generalnych.
Później te tereny weszły w skład Republiki Batawskiej, a także Królestwa Holandii, po reformie administracyjnej 1807 roku departament Maasland, potem Monden van de Maas. Po pokonaniu Francuzów, w 1814 roku została utworzona prowincja Holandii, posiadająca jednak dwóch gubernatorów, dla części północnej i południowej.
Holandia Północna jako prowincja o tej nazwie została utworzona w 1840 roku w wyniku podziału prowincji Holandii (będącej częścią Królestwa Zjednoczonych Niderlandów, a potem Królestwa Niderlandów) na Holandię Południową i Północną.