największy gatunek to Tachypleus gigas, jeden z 2 taksonów swego rodzaju. Mają grubą kutikulę (o grubości 3 mm) pozbawioną wapiennych wtrętów, o barwie ciemnobrunatnej lub czarnobrązowej. We wnętrzu ciała znajduje się mezodermalny endoszkielet. Samice większe od samców.
Młode osobniki z wyglądu przypominają wymarłe trylobity (Trilobita), natomiast formy dorosłe bywają brane za przedstawicieli skorupiaków (Crustacea). Ciało ostrogonów podzielone jest na sześciokątną, podkowiastą prosomę okoloną karapaksem oraz opistosomę, na którą z kolei składa się mezosoma oraz metasoma. Złożona z 6 segmentów prosoma nie wykazuje śladów członowania na stronie grzbietowej, na bokach jej karapaksu znajdują się oczy złożone o nerkowatym kształcie, zaś z przodu występują proste oczy środkowe. Mezosoma jest zbudowana z 7 segmentów (widoczne to u młodych osobników, słabo zaznaczone u dorosłych), zaopatrzona w pleurostergity, czyli boczne płytki posiadające ruchome kolce. Metasoma ma jeden długi kolec, zwany tergalnym, który powstał wskutek zrośnięcia się telsonu i kilku segmentów opistosomy. Służy jako ster w trakcie pływania, a także zapewnia zachować balans ciała, ostrogony nie używają go w celu kłucia. Na lądzie z kolei zwierzę może odwrócić się na grzbiet po upadku na tę stronę ciała właśnie dzięki kolcowi.