Język ogólny (lub język powszechny) – zespół środków językowych (leksykalnych, gramatycznych, stylistycznych) rozumianych i akceptowanych przez ogół użytkowników języka. Pojęcie to może być rozumiane na różne sposoby: bywa przeciwstawiane dialektom – i odnoszone do odmian ogólnonarodowych (języków standardowych) – bądź odmianom środowiskowym lub fachowym. W obiegu naukowym funkcjonuje kilka bardziej precyzyjnych ujęć tego terminu, wypracowanych na gruncie różnych tradycji lingwistycznych.
Znaczenie Na gruncie polskiej lingwistyki pod pojęciem języka ogólnego (czy też ogólnonarodowego) rozumie się taką formę egzystencji języka, która służy jako ponaddialektalny (ponadgwarowy) środek porozumiewawczy. Stoi ona zatem w opozycji do dialektów i gwar (odmian niestandardowych, ograniczonych geograficznie i społecznie). Cechuje się wysokim wypracowaniem funkcjonalnym (zróżnicowaniem stylistycznym i zastosowaniem we wszelkich obszarach życia publicznego), a także podległością autorytatywnej kodyfikacji. Odmiana ogólna polszczyzny funkcjonuje zarówno w postaci pisanej, jak też ustnej i jest znana praktycznie wszystkim użytkownikom języka (a większość społeczeństwa posługuje się nią na co dzień). Stanowi odmianę prestiżową i kulturalną, która nie jest postrzegana jako dialekt.