Historia badań Pierwsze próby sklasyfikowania lodowców pod względem termicznym sięgają lat 30. XX wieku, kiedy to zarówno M. Lagally jak i H.W. Ahlmann zajęli się ich wyróżnianiem. Lagally przedstawił podział lodowców na 3 grupy: lodowce ciepłe, przejściowe oraz zimne. Ahlmann natomiast skoncentrował się na geofizyce lodowców w wyniku której wydzielił lodowce umiarkowane oraz arktyczne.
Pierwsze wiercenia w lodowcach pod koniec lat 50. XX wieku pozwoliły na rozszerzenie wiedzy na temat termiki lodowców. Dowiodły one, że temperatura wewnątrz lodowca może być zróżnicowana. P.A. Szumski oraz C.S. Benson zaproponowali podział lodowców ze względu na ich warunki termiczno-wilgotnościowe powierzchni. Pod koniec lat 70. S. Baranowski przedstawił klasyfikację, będącą modyfikacją podziału Ahlmannna, opierającą się na czynnikach geograficznych, które z kolei wpływają na temperaturę oraz wilgotność obszaru występowania lodowców.
Występowanie Lodowce politermalne występują w różnych strefach klimatycznych. Są jednak one charakterystyczne dla Spitsbergenu, Skandynawii, Gór Skalistych, Alaski oraz Półwyspu Antarktycznego.