Konwencja ma zastosowanie „do umów o arbitraż, zawieranych w celu rozstrzygania sporów wynikających przy dokonywaniu transakcji handlu międzynarodowego między osobami tak fizycznymi, jak i prawnymi, które w chwili zawierania takich umów mają stałe miejsce zamieszkania bądź swoją siedzibę w różnych umawiających się państwach” oraz do procesów i orzeczeń arbitrażowych opartych na umowach określonych szczegółowo tą konwencją. „Dla rozpoznania sporów ... cudzoziemcy mogą być wyznaczeni na arbitrów”.
Uczestnicy: Austria, Belgia, Białoruś, Bułgaria, Czechosłowacja, Dania, Finlandia, Francja, Holandia, Hiszpania, Jugosławia, Luksemburg, NRD, NRF, Polska, Rumunia, Szwajcaria, Szwecja, Turcja, Ukraina, Węgry, Włochy, ZSRR.
Komitet Specjalny Powołany na podstawie konwencji Komitet Specjalny ma za zadanie wyznaczyć, w odpowiedzi na prośbę stron, jednego arbitra lub kolegium arbitrażowe oraz oznaczyć miejsce i reguły arbitrażu handlowego. Załącznik do konwencji ustala skład i tryb działania Komitetu, wybieranego przez komitety narodowe Międzynarodowej Izby Handlowej.