Od lipca 1941 brał udział w wojnie z Niemcami jako dowódca 42 pułku lotnictwa myśliwskiego (od marca 1944: 133 gwardyjskiego pułku lotnictwa myśliwskiego), a od lipca 1944 do maja 1945 dowódca 130 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego. Walczył na Froncie Briańskim, Zachodnim, Leningradzkim, Kalinińskim, 1 Nadbałtyckim, 2 i 3 Białoruskim, wykonując loty bojowe samolotami Jak-1, Jak-7 i Jak-9 i odnosząc co najmniej 6 zwycięstw. Do 1946 dowodził dywizją w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, w 1949 ukończył Wojskową Akademię Sił Powietrznych, służył w lotnictwie m.in. w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech i Karpackim Okręgu Wojskowym, dowodził wojskami obrony przeciwlotniczej rejonu nadbałtyckiego (1951-1953) i kijowskiego (1953-1954). Następnie dowodził lotnictwem myśliwskim Kijowskiej Armii Obrony Przeciwlotniczej, 1955-1956 był zastępcą głównego doradcy Sił Powietrznych i Obrony Przeciwlotniczej w Bułgarii, a 1956-1958 dowódcą Sił Powietrznych Woroneskiego Okręgu Wojskowego. Od 1958 do 1973 dowodził 30 (od kwietnia 1968: 15) Armią Powietrzną w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym, 1973-1975 był konsultantem wyższej wojskowo-inżynieryjnej szkoły lotniczej w Rydze, w październiku 1975 został zwolniony do rezerwy w stopniu generała pułkownika.