Dwukondygnacyjny, murowany, otynkowany obiekt wsparty został przez budowniczych na murze okalającym Ostrów Tumski wzniesionym z inicjatywy biskupa Jana Lubrańskiego. Jednotraktowy budynek wzniesiono w końcu XVI wiekuPraca zbiorowa, Poznań – spis zabytków architektury, Wydawnictwo Miejskie, Poznań, 2004, s.7, na planie prostokąta. W części południowej jest podpiwniczony. Pośrodku elewacji zachodniej (od ul. Panny Marii) ma płytki ryzalitNarodowy Instytut Dziedzictwa, Jerzy Borwiński, Kanonia i mury obronne przy ul. Ostrów Tumski 11 w Poznaniu. Nowe ustalenia naukowe. W wiekach XVIII i XIX znacząco go przebudowano, m.in. poważne zmiany wprowadzono w zakresie klatki schodowej (sień). Zachowana jest część gotyckiego wątku ceglanego w przyziemiu, a także sklepienia kolebkowe w piwnicy. W drugiej połowie XVIII wieku utworzono reprezentacyjny wjazd od strony placu przed katedrą (brama z filarami, wazami, półkolumnami i spływami). W 1804 mieszkał w kanonii kanonik Zakrzewski. W 1828 wyposażono obiekt w nowe okna i drzwi. Za pomocą łącznika uzyskuje połączenie z kanonią pod nr 10.