opisał w niej 1292 gatunki roślin w 672 rodzajach, z których odpowiednio ok. 630 i 185 miało być nowych. Flora była znaczącym osiągnięciem, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że jej autor nie miał formalnego przygotowania botanicznego i bardzo ograniczone kontakty (nawet korespondencyjne) z innymi naukowcami. Fakt ten, a także stosunkowo późne wydanie dzieła, spowodowały, że nie zostało ono właściwie docenione i wykorzystane. J. de Loureiro posługiwał się własną modyfikacją binominalnego systemu Karola Linneusza, nie w pełni pokrywającego się z systemami innych naukowców. Ponadto nie przygotowywał w pełni systematycznie zielników opisywanych przez siebie gatunków (część tych, które przygotował, uległa zniszczeniu), co utrudniało identyfikację „jego” gatunków z opisywanymi przez innych botaników.
W grudniu 1777 roku de Loureiro opuścił Wietnam i udał się do Kantonu, by po kolejnych czterech latach wrócić w marcu 1781 roku do Portugalii, gdzie zmarł 10 lat później.
Dla upamiętnienia faktu, że de Loureiro był pionierem paleontologii w Portugalii, jego imieniem nazwano