Wyróżnił się przy szturmie Sewastopola 8 maja 1944, gdy jako dowódca plutonu 647 pułku piechoty 216 Dywizji Piechoty 51 Armii 4 Frontu Ukraińskiego w stopniu starszego sierżanta wraz z grupą żołnierzy granatami unicestwił jeden z garnizonów wroga, później, gdy dowódca batalionu został wyeliminowany z walki, przejął dowodzenie batalionem i brał udział w walkach o miasto, zdobywając wraz z batalionem wiele dzielnic miasta i zadając Niemcom duże straty. Otrzymał za to tytuł Bohatera Związku Radzieckiego i Order Lenina, a wkrótce awans na stopień młodszego porucznika. Uczestniczył w wyzwalaniu Białorusi i zdobywaniu Prus Wschodnich, w tym w likwidacji przasnysko-mławskiego zgrupowania przeciwnika (w składzie 49 Armii 2 Frontu Białoruskiego zimą 1945) i później w zdobywaniu Królewca (w składzie 3 Armii 3 Frontu Białoruskiego).
Pod koniec 1945 został zdemobilizowany, wrócił do Armenii, gdzie został zastępcą przewodniczącego komitetu wykonawczego sielsowietu, a w 1947 wybrano go deputowanym do Rady Najwyższej Armeńskiej SRR.