Identyfikacja introdukowanych gatunków nigdy nie została potwierdzona, ale powszechnie uważano, że był to sumik karłowaty.
Od końca XX wieku sumik czarny notowany był w 18 krajach Europy i jego zasięg dalej się rozszerza. W 1997 stwierdzono jego obecność w Rumunii, w 1999 na Słowacji, w 2002 w Portugalii, w 2003 w Czechach, w 2005 w Serbii i na Półwyspie Iberyjskim, a dwa lata później w Polsce. W 2014 potwierdzono jego obecność na Ukrainie. Introdukcja w Polsce We wczesnych latach 50. XX wieku w dorzeczu Wisły zaobserwowano ryby uznane za osobniki sumika karłowatego. Obecność sumika czarnego w wodach Polski została jednoznacznie stwierdzona w czerwcu i lipcu 2007 roku w zbiorniku zaporowym Szydłówek w Kielcach, gdzie wędkarze złowili około 10 osobników. Do tego czasu uważano, że jedynym przedstawicielem sumikowatych w polskiej ichtiofaunie jest sumik karłowaty. Przypuszczano, że pojawienie się drugiego gatunku było spowodowane nierejestrowanym wprowadzeniem przez wędkarzy. Nie było jasne, w jaki sposób sumik czarny przedostał się do dorzecza Wisły. Zaproponowano dwie główne hipotezy dotyczące czasu i sposobu, w jaki sumik czarny dostał się do polskich wód. Jedna zakłada, że przedostał się z sąsiednich krajów, gdzie stwierdzono jego obecność na przełomie XX i XXI wieku.