Księżna wysłuchuje fragmentów sonetu, który jak podpowiada rajfurka został napisany na cześć Emilii i odrzuca Mendozę, a zgadza się przyjąć w alkowie nocą Ferenza. Wściekły Mendoza wyklina ród niewieści, gdy książę oskarża go o romans z księżną. Mendoza zręcznie przerzuca oskarżenie na Ferenza i zapewnia, że jeszcze tej nocy da księciu dowody jego zdrady. Proponuje też naiwnemu księciu, że własnoręcznie zabije cudzołożnika i w ten sposób rzecz zostanie załatwiona dyskretnie i nie da księżnej powodu do zemsty.
Akt II Mendoza czyha pod drzwiami sypialni księżnej na Ferneza. Nadchodzi książę i w dowód wdzięczności usynawia Mnedozę, a widząc nadchodzącego Malevole'a, wypędza go sprzed swego oblicza. Wybiegający z sypialni Ferneze zostaje przebity przez Mendozę, który wobec księżnej wołającej o ratunek dla młodzieńca, udaje, że ratuje jego życie. Książę wyznacza Mendozę stróżem swej żony. Po jego odejściu Mendoza wyrzuca księżnej zdradę, a ona przyznaje się do błędu. Wspólnie postanawiają pozbawić księcia życia i objąć władzę w Genui przy pomocy krewnych księżnej Medicich z Florencji. Malevole, wygnany przez księcia, zostaje mile przyjęty przez Mendozę.