Doktoryzował się w 1967 w oparciu o pracę pt. Wpływ filmu na rozwój myślenia historycznego uczniów, której promotorem był prof. dr Tadeusz Słowikowski. W 1975 na Wydziale Humanistycznym Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie przedłożył pracę habilitacyjną pt. Recepcja informacji polityczno-społecznych przez młodzież szkolną. Na jej podstawie nadano mu stopień doktora habilitowanego. W 1993 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Bydgoszczy, a w 1997 profesora zwyczajnego.

W latach 1974–1975 był prodziekanem Wydziału Pedagogicznego, w latach 1975–1980 prorektorem ds. nauki w WSP w Bydgoszczy, w latach 1990–1996 prodziekanem Wydziału Humanistycznego tejże Uczelni. Przez wiele lat kierował Zakładem Dydaktyki w Instytucie Historii i Archiwistyki UMK w Toruniu, a następnie Zakładem Dydaktyki i Wiedzy o Społeczeństwie w WSP/AB/Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy aż do przejścia na emeryturę w 2005.