Według Edwarda Wilsona, mimo że reguły epigenetycznych są determinowane genetycznie, to mogą one kształtować różnorodność kulturową poprzez wielość tych reguł w populacji oraz elastyczność fenotypu.
Unikanie kazirodztwa jako reguła epigenetyczna Reguła epigenetyczna nakazująca unikania związków kazirodczych przejawia się w unikaniu kontaktów seksualnych z osobami, z którymi w bliskim kontakcie jednostka wychowywała się do 30 miesiąca życia. Istniejące w kulturze tabu kazirodztwa nie jest regułą hamującą biologiczne instynkty, ale wzmocnieniem unikania chowu wsobnego. Zjawisko unikania kontaktów seksualnych między krewnymi charakterystyczne jest także dla innych naczelnych. Po raz pierwszy zjawisko to opisane zostało w 1891 przez Edwarda Westermarcka. Założenie Westermarcka było odrzucane m.in. przez Sigmunda Freuda, ponieważ było zaprzeczeniem jego idei kazirodczych instynktów seksualnych oraz przez Jamesa Frazera, który twierdził, że gdyby takie zjawisko występowało, niepotrzebne byłoby w kulturze istnienie tabu.