Majątek Zamosze W XIX wieku dobra te należały do rodziny Szpinalskich, a co najmniej od 1862 roku – do rodziny Wolskich. W tym roku Aleksander Wolski przekazał Zamosze swoim synom. W 1888 roku właścicielem Zamosza i pobliskiej Żeleznicy, majątku o powierzchni 200 dziesięcin, był (prawdopodobnie jego wnuk) Aleksander Wolski (1859–1942), który władał nim do 1939 roku. W 1895 roku dobra liczyły ponad 10 włók urodzajnych gruntów w małoleśnej, lekko falistej miejscowości.
Najprawdopodobniej w pierwszej ćwierci XIX wieku wybudowano tu dwór stojący do 1939 roku. Reprezentował on bardzo tu wtedy popularny styl „Mickiewiczowskiego Soplicowa” – był bardzo podobny do dworu w Czombrowie, będącego pierwowzorem Soplicowa. Był to parterowy, modrzewiowy dom na podmurówce o planie wydłużonego prostokąta, jedenastoosiowy, przykryty gładkim, czterospadowym dachem gontowym. Jego środkowa, trójosiowa część była dwukondygnacyjna, a przed nią wznosił się portyk w wielkim porządku, którego cztery pseudotoskańskie kolumny, stojące na kwadratowych bazach i tarasie o wysokości podmurówki, dźwigały trójkątny szczyt otoczony kroksztynowym gzymsem. Elewacje były zdobione lakierowanymi na biało pilastrami i narożnymi boniami. Ze względu na nierówność terenu podmurówka od strony ogrodu była znacznie wyższa.