Z pierwotnego pałacu biskupiego zachowała się, między innymi, masywna wieża Salustra. Rozbudowa budynku miała miejsce przed XI wiekiem, kiedy teren ten stał się ważnym ośrodkiem władzy miejskiej. W 1645 roku arcybiskup Torreggiani zlecił znaczącą rozbudowę kompleksu. W ciągu dziesięcioleci i kolejnych dwóch stuleci zostały dodane lub zmodyfikowane kolejne pokoje w rezydencji. Budynek, którego fasada jest wynikiem XIX-wiecznej przebudowy, mieści się na trzech piętrach i obejmuje pałac arcybiskupi, muzeum, bibliotekę i archiwum z około 13 tysiącami pergaminów. Wśród nielicznych zachowanych pozostałości najstarszego kompleksu znajduje się kaplica Świętego Andrzeja, część pałacu arcybiskupiego, wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Niewielkich rozmiarów pomieszczenie na planie krzyża ma bogate, marmurowe dekoracje w dolnej części i złożony cykl mozaik na ścianach i sklepieniu. Dolna część mozaiki Chrystusa Wojownika, a także różne inne części oryginalnej mozaiki, zostały przemalowane w technice temperowej.