Na początku lat sześćdziesiątych pracował także nad powołaniem i otwarciem liceum niedaleko Riszon le-Cijjon we współpracy z syryjsko-żydowskim filantropem z Los Angeles.
W wyborach parlamentarnych w 1965 po raz pierwszy dostał się do izraelskiego parlamentu z listy Gahalu czyli koalicji Heurutu i Partii Liberalnej. W szóstym Knesecie zasiadał w komisjach spraw wewnętrznych; spraw publicznych; pracy oraz edukacji i kultury. W 1969 uzyskał reelekcję. W Knesecie siódmej kadencji zasiadał w tych samych komisjach co uprzednio. Po raz trzeci został wybrany posłem w wyborach w 1973 już z listy skupiającego całą świecką prawicę Likudu. W ósmym Knesecie zasiadał w komisjach budownictwa; kontroli państwa; służby publicznej oraz zatwierdzania sędziów rabinackich. W 1977 nie uzyskał reelekcji. Już jako poseł prowadził kampanię w imieniu i na rzecz syryjskich Żydów, której efektem było między innymi otwarcie centrum kulturalnego tej społeczności, a także założenie jesziwy imienia Jomtowa Jedida.
W 2001 opublikował swoje wspomnienia pod tytułem Jedid Nefesz.