27 maja 1919 Naczelny Wódz Józef Piłsudski przyznał jej „prawo poborów i funkcji podporucznika podlekarza weterynaryjnego i korzystania z odznak oficerskich na czapce bez prawa używania innych odznak oficerskich”Dz. Rozk. Wojsk. Nr 68 z 21 czerwca 1919 roku, poz. 2167.. W czasie walk o Lwów została lekko ranna, a w 1919 w czasie walk na froncie północnym ciężko ranna. W 1920 pełniła służbę w 1 Brygadzie Jazdy, a następnie 11 Pułku Ułanów Legionowych. Była ochotniczką w II powstaniu śląskim.
Po zakończeniu walk 5 maja 1923 roku wróciła na studia. Po uzyskaniu (jako pierwsza kobieta w Polsce) dyplomu pracowała w Laboratorium Bakteriologicznym i Dóbr Państwowych w Warszawie. W 1927 była kierowniczką sanitarną w miejskim Zakładzie Utylizacyjnym w Warszawie, a w 1932 roku została kierownikiem sanitarnym rzeźni warszawskiej. Pracę zawodową łączyła z aktywnością społeczną, m.in. w Zarządzie Głównym Stowarzyszenia „Rodzina Wojskowa” i Akademickim Związku Sportowym.