Zwyciężył w sztafecie 1+2+3+4 okrążenia w składzie: Aleksandr Lebiediew, Sawczuk, Igor Potapczenko i Siergiej Kriuczok oraz zdobył brązowy medal w sztafecie 4 × 2 okrążenia w składzie: Sawczuk, Anisimow, Siergiej Abalichin i Bratczikow na europejskich igrzyskach halowych w 1968 w Madrycie.
Zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów (w składzie: Jewgienij Borisienko, Sawczuk, Jurij Zorin i Bratczikow) na mistrzostwach Europy w 1969 w Atenach, a w biegu na 400 metrów zajął w finale 7. miejsce. Na pierwszych halowych mistrzostwach Europy w 1970 w Wiedniu zwyciężył w sztafecie 4 × 400 metrów w składzie: Borisienko, Zorin, Sawczuk i Bratczikow, a w biegu na 400 metrów odpadł w eliminacjach. Zdobył srebrne medale w biegu na 400 metrów i w sztafecie 4 × 400 metrów w składzie: Bratczikow, Siemion Koczer, Sawczuk i Borisienko na halowych mistrzostwach Europy w 1971 w Sofii.
Sawczuk zdobył srebrny medal w sztafecie 4 × 400 metrów na letniej uniwersjadzie w 1970 w Turynie.
Był mistrzem ZSRR w biegu na 200 metrów w 1970 oraz w biegu na 400 metrów w 1967, 1968 i 1970, a także halowym mistrzem ZSRR w biegu na 300 metrów w 1966.