Od 1 lutego 1945 organizował pracę dydaktyczną i naukową w Katedrze Technologii Ciepła i Paliwa AG oraz prowadził zajęcia dydaktyczne w nowo powstałych wydziałach politechnicznych AG. Uczestniczył aktywnie także w odbudowie i rozbudowie polskiego przemysłu górniczego, hutniczego i ceramicznego jako doradca i ekspert biur projektowych. Był współzałożycielem Towarzystwa Budowy Pieców i Urządzeń Hutniczych „IGNIS”, w którym pod jego kierunkiem powstały zrealizowane projekty pionierskich rozwiązań pieców przemysłowych. W uznaniu zasług prof. Dawidowskiego w dziedzinie techniki ciepła Akademia Górnicza w Leoben przyznała mu w 1932 roku tytuł doktora honoris causa. Był też odznaczony wieloma odznaczeniami, między innymi Krzyżem Oficerskim Gwiazdy Rumunii, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości, Srebrnym Medalem za Długoletnią Służbę i po II wojnie Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Zwycięstwa i Wolności. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim"Życiorysy profesorów i asystentów Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie (1919-1964)" [w:] Zeszyty Naukowe. Akademia Górniczo- Hutnicza w Krakowie nr 41, zeszyt specjalny 4 wyd. Kraków 1965 s. 66-70.
Przypisy