12 marca 1933 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W czerwcu tego roku został wyznaczony na stanowisko kwatermistrza 14 puł. We Lwowie ukończył studia w Wyższej Szkole Handlu Zagranicznego. Przed listopadem 1938 roku został przeniesiony do korpusu oficerów kontrolerów.
Po wybuchu II wojny światowej przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii. Po wojnie początkowo przebywał w Londynie, później wyjechał do Kanady i zamieszkiwał Edmonton w prowincji Alberta wraz z żoną i córką. Tam rozwijał działalność niepodległościową i uczestniczył w polskim życiu emigracyjnym na polu społeczno-politycznym. Był działaczem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów, Związku Ziem Wschodnich, Kongresu Polonii Kanadyjskiej Okręgu Alberta, którego był przewodniczącym od 1957 do 1963. Działał także w The Canadian Polish Academic Club (CPAC). Należał do Koła Lwowian i wspierał sprawę polskiego Lwowa. W 1965 został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień pułkownika w korpusie kontrolerów. Był inicjatorem powstania Pomnika Katyńskiego w Toronto, odsłoniętego w 1980. Jego Wspomnienia działacza polonijnego zostały wydane w 1979 w publikacji pt. Polish Settlers in Alberta (Polacy w Albercie).