Poza tym stoczył wówczas 22 walki powietrzne, strącając 9 myśliwców wroga osobiście i 2 bombowce w grupie. Za udział w bitwie nad Chałchin-Goł otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego. We wrześniu 1939 został wyznaczony dowódcą 41 pułku lotnictwa myśliwskiego Sił Powietrznych Białoruskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, brał udział w zajmowaniu przez ZSRR Zachodniej Białorusi, czyli agresji ZSRR na Polskę, od stycznia do lipca 1941 studiował w akademii wojskowej, później brał udział w wojnie z Niemcami.
Od lata 1941 dowodził 182 pułkiem lotnictwa myśliwskiego, z którym walczył w składzie 9 Armii Frontu Południowego, później Wojsk Krymu, Sił Powietrznych 51 Armii i 56 Samodzielnej Armii, a od lutego 1942 w składzie 105 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego Obrony Przeciwlotniczej, brał udział m.in. w walkach na południu Ukrainy i w obwodzie rostowskim. 30 lipca 1942 został dowódcą 144 pułkiem lotnictwa myśliwskiego obrony przeciwlotniczej, z którym brał udział w odpieraniu nocnych ataków lotniczych wroga na Saratów, od maja 1943 dowodził 322 dywizją lotnictwa myśliwskiego 2 Korpusu Lotnictwa Myśliwskiego na Froncie Zachodnim, potem Briańskim, 1 Nadbałtyckim i 3 Białoruskim.