18 lutego 1931 został przesunięty z Oddziału IV SG do Szefostwa Komunikacji Wojskowych. 8 kwietnia tego roku został przydzielony na trzytygodniowy kurs informacyjny broni pancernych dla oficerów sztabowych i dyplomowanych w Centrum Wyszkolenia Broni Pancernych. W kwietniu 1932 został przeniesiony do 5 pułku artylerii ciężkiej w Krakowie na stanowisko dowódcy dywizjonu. W listopadzie 1935 został przydzielony do 5 Dywizji Piechoty we Lwowie na stanowisko szefa sztabu. Na stopień podpułkownika został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 w korpusie oficerów artylerii. W drugiej połowie lat 30. był zastępcą dowódcy 19 pułku artylerii lekkiej w Nowej Wilejce. Przed 1939 działał społecznie, był m.in. członkiem 1 LKS Czarni Lwów.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 pełnił służbę na stanowisku szefa kolejnictwa Armii „Warszawa” i wziął udział w obronie stolicy. Po kapitulacji załogi Warszawy dostał się do niemieckiej niewoli. Przebywał w Oflagu VII A Murnau. U kresu wojny pod koniec kwietnia 1945 odzyskał wolność.
Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Został awansowany na stopień pułkownika artylerii.