Po zakończeniu wojny przesiedleńcy powrócili do swoich domów. W 1921 działalność rozpoczął filiał w Przeczowie. W 1937 parafia kielecka liczyła 2000 członków i posiadała kościół, dwie kaplice oraz zarządzała trzema cmentarzami. Oprócz tego filiał w Przeczowie zrzeszał 400 wiernych z trzema domami modlitwy i cmentarzami, a filiał w Pilicy liczył 150 członków, dysponując kaplicą oraz cmentarzem.
Po II wojnie światowej, w efekcie wysiedleń oraz ewakuacji na zachód, w parafii pozostało jedynie 33 osoby, z czego w samym mieście było to 21 wiernych. Od tego czasu pozbawiona była stałego duszpasterza, nabożeństwa sprawowali księża z parafii w Radomiu. W związku z brakiem możliwości finansowych utrzymania własnej świątyni, kościół ewangelicki został 1960 wynajęty parafii polskokatolickiej, a nabożeństwa przeniesiono do kaplicy zorganizowanej w budynku domu parafialnego.
Do likwidacji parafii i przekształcenia jej w stację kaznodziejską podległą parafii radomskiej doszło na mocy uchwały z 26 września 1968. Wtedy też zamknięto filiał w Pilicy.