W 2002 roku został ministrem zdrowia i służb społecznych w Quebecu. Przyczynił się do powstania pierwszych zakładów medycyny rodzinnej. Został ponownie wybrany do Zgromadzenia Narodowego Quebecu w 2003 roku. Objął stanowisko rzecznika prasowego opozycji do spraw finansów i rozwoju gospodarczego. Jest autorem opracowania „Budżet niezawisłego Quebecu”, w którym próbuje uzasadnić gospodarcze podstawy niezależnego państwa Quebecu. Był jednym z zagorzałych krytyków polityki gospodarczej rządu federalnego Kanady.
W 2008 porzucił politykę w wyniku różnicy zdań z przyszłą premier Quebecu Pauliną Marois, która uważała, że należy niezwłocznie podjąć kroki w kierunku uzyskania przez Quebec niepodległości. W latach 2010–2011 utworzył nową partię polityczną, Koalicję Przyszłość Quebecu, która została oficjalnie zarejestrowana 14 listopada 2011 roku. Został wybrany do Zgromadzenia Narodowego w wyborach w dniu 4 września 2012. W kolejnych wyborach w dniu 4 kwietnia 2014 roku został ponownie wybrany do Zgromadzenia Narodowego, a partia Koalicja Przyszłość Quebecu zdobyła 21 mandatów w parlamencie.