Objawy choroby Patogen rozwija się na powierzchni porażonych liści. Początkowo plamki są niewielkie (ok. 1 mm), ale wraz z rozwojem choroby powiększają się. U porażonych roślin powoduje to plamistość liści. Wielkość plam, ich kształt i barwa zależą od gatunku rośliny żywicielskiej oraz stopnia jej porażenia. Na liściach klonu największe plamy osiągały do 22 mm średnicy. Zazwyczaj plamy są liczne, obserwowano do 338 plam na jednym liściu. Są prawie okrągłe, białoszare w środku i ciemnoszare na obwodzie. Sąsiednie plamy łączą się z sobą. Przy silnej nekrozie następuje wykruszenie się tkanek i powstaje w tym miejscu dziura w liściu. Silnie porażone liście zwijają się, obumierają i przedwcześnie opadają, często już w sierpniu. U derenia świdwy (Cornus sanguinea) plamy miały wielkość 1–6 mm. U gatunku tego, a także u wiśni ptasiej (Padus avium) i buka zwyczajnego (Fagus sylvatica) obserwowano najbardziej kontrastowe, fioletowe lub zielonoszare obrzeża plamTadeusz Kowalski, Czesław Bartnik. Cristulariella depraedans as causal agent of leaf spots of a maple and other trees and shrubs. Acta Mycologica, Vol.