Po studiach rozpoczął pracę w Zakładzie Gleboznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Związał się naukowo z krakowską Wyższą Szkołą Rolniczą. Od 1987 do 1989 był kierownikiem Katedry Gleboznawstwa. Był dwukrotnie prodziekanem (w latach 1972–1975 Wydziału Leśnego, a w latach 1981–1983 Wydziału Rolniczego). W latach 1984–1987 pełnił także funkcję dziekana Wydziału Rolniczego z Oddziałem Technologii Żywności.

Zainteresowania Jego głównym obszarem zainteresowań naukowych były gleby górskie (klasyfikacja, kartografia). Współdziałał w kartowaniu gleb Parków Narodowych: Karkonoskiego, Pienińskiego i Tatrzańskiego. W wyniku badań na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego (1958–1960) stworzył pierwszą szczegółową mapę glebową tego terenu. Był autorem operatu Gleby Babiogórskiego Parku Narodowego (1960), a także opracowań: Gleby Babiej Góry (1963) i Charakterystyka gleb Babiogórskiego Parku Narodowego (1983). Opracowywał wydawnictwa glebowo-fitosocjologiczne Tatr, Bieszczadów i Gorców. Interesował się pozaprodukcyjnymi funkcjami gleby (hydrologia, odnawianie się wód podziemnych). Zajmował się problematyką antropopresji jako czynnika mającego wpływ na właściwości gleby. Badał zmiany w glebach skażonych przemysłowo.