platonicznym symbolem pradawnego obcowania człowieka z Bogiem, powrotem do utraconego Raju, w którym panuje bezczas, doskonałość i pełnia w doświadczeniu zarówno indywidualnej jak i uniwersalnej egzystencji.thumb|Sillanpää pozujący dla rzeźbiarza Mauno Oittinena (1931)Osobną kategorię stanowią późne powieści Fransa Sillanpää, które powstały na gruncie osobistych przeżyć autora związanych z załamaniem psychicznym oraz chwilową utratą talentu pisarskiego. Utwory te − przesiąknięte typowo dekadenckim nastrojem melancholii, rozpaczy i nihilizmu − opowiadają głównie o „wypalonych” artystach pozbawionych nadziei oraz ludziach z marginesu społecznego.
Napisał też kilka poematów.
Dzieła 1916: Słońce życia 1917: Ludzie w korowodzie życia 1919: Nabożna nędza 1923: Hiltu i Ragnar 1931: Zasnęła za młodu 1934: Ludzie w noc letnią 1941: Sierpień 1945: Dole i niedole człowieczego życia Chłopiec żył własnym życiem Opowiadam i wyobrażam Główne zdarzenie dnia Śmierć i zmartwychwstanie
Zobacz też (1446) Sillanpää
Przypisy Literacka Nagroda Nobla
Kategoria:Członkowie PEN Clubu Kategoria:Fińscy prozaicy Kategoria:Nobliści – literatura Kategoria:Prozaicy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1888 Kategoria:Zmarli w 1964