1230–1235 wzniesiono w kościele okazałe, rzeźbione lektorium.
Wskutek zaburzeń w klasztorze Henryk III Dostojny rozwiązał go w 1278 i przekazał go krzyżakom. Ci w XV w. przebudowali kościół, m.in. zmieniając stropy na sklepienia i likwidując kryptę pod prezbiterium. W 1543 dobra krzyżackie zostały zsekularyzowane i przeszły na własność księcia Maurycego Wettyna. W tym samym roku zamienił klasztor i jego dobra za dobra położone w Saskiej Szwajcarii z hrabiami Schönburga. Klasztor uległ pożarowi w 1557, a kościół przez długi czas stał nieużywany.
W drugiej połowie XVII w. jeden z hrabiów Schönburga odnowił świątynię, pełniącą odtąd funkcję kościoła zamkowego, a także nekropolii hrabiowskiej. Podzielono wówczas na części cenne romańskie lektorium, które usunięto ze swego miejsca i wykorzystano w innych celach (część użyto jako ścianę ołtarzową w apsydzie, część jako ambonę w nawie). W 1843 rozpoczęto na powrót odprawiać w nim nabożeństwa katolickie, a w drugiej połowie XIX w. odnowiono go przywracając mu pierwotną postać.