W eliminacjach French Open uległa Katarzynie Nowak, ale na Wimbledonie ponownie przeszła turniej kwalifikacyjny, nie sprostała jednak w meczu I rundy wysoko rozstawionej Mary Joe Fernández.
Przez kolejne sezony pozostawała zawodniczką drugiej setki, notując od czasu do czasu wartościowe wyniki w głównym cyklu (np. w 1994 ćwierćfinał w Pattaya), ale w większości startując w turniejach ITF (w 1993 osiągnęła finały w Brindisi i Hawrze, dwukrotnie pokonała Włoszkę Silvię Farinę) oraz zmagając się z długotrwałymi urazami. Jej najlepszym sezonem okazał się rok 1995, kiedy po udanych eliminacjach dotarła do 1/8 finału (IV rundy) Wimbledonu. Pokonała wówczas w turnieju głównym kolejno Sarah Pitkowski, Sandrę Cecic i rozstawioną z numerem 14. Naoko Sawamatsu, a uległa dopiero broniącej tytułu Hiszpance Martínez. Ten rezultat dał jej awans do pierwszej setki, najwyżej sklasyfikowana była w październiku 1995 – jako rakieta numer 70. na świecie. W tym czasie odniosła również swoją jedyną wygraną w WTA Tour w grze podwójnej: w październiku 1995 triumfowała w Surabaya, partnerując Słowence Tinie Križan (w finale 2:6, 6:4, 6:1 z Naną Miyagi i Stephanie Reece). Dzięki temu także w deblu była klasyfikowana w pierwszej setce na świecie (numer 97.