Od 1940 był więziony w Obozie NKWD w Griazowcu. Po uwolnieniu pełnił służbę 13 pułku piechoty. 15 grudnia 1941 został awansowany na majora. Od 25 marca 1942 był zastępcą dowódcy tego oddziału. 25 października tego roku został dowódcą 10 batalionu strzelców. W marcu 1943 został zastępcą dowódcy 13 Wileńskiego batalionu strzelców. Od listopada 1943 był dowódcą 14 Wileńskiego batalionu strzelców. W tym czasie został awansowany na stopień podpułkownika. Uczestniczył w bitwie o Monte Cassino.
Zmarł tragicznie 9 czerwca 1946. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii (miejsce 16-F-5, ekshumowany).
Według Stanisława Truszkowskiego popełnił samobójstwo dochodząc do „wniosku, że późniejsze jego czyny bojowe nie równoważą dostatecznie fatalnej decyzji, powziętej nad Bugiem w nocy z 9 na 10 września 1939”.
Ordery i odznaczenia Krzyż Złoty Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 100 Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8793 Medal Niepodległości (23 grudnia 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino nr 16237
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) jeńcy polscy obozu NKWD w Griazowcu (1940–1941) obozy NKWD dla jeńców polskich
Przypisy
Bibliografia