Akt I Syn gubernatora Syrii Walensa, ma objąć gubernatorstwo Egiptu, żona ojca Marcella, która umożliwiła mu ta nominację, domaga się jednak od niego, by poślubił jej córkę Flawię. Zakochany w innej chłopak odmawia jej kategorycznie. Marcella żąda od męża, by skazał na śmierć dziewczynę, którą kocha Placyd, aby wyrwać z jego serca miłość ze śmiercią jego przedmiotu. Walens wzbrania się przed wydaniem niesprawiedliwego wyroku. Marcella denuncjuje jednak, ukochaną Placyda, Teodorę, jako chrześcijankę i ostrzega męża, że kto pobłaża chrześcijanom staje się wrogiem cesarza.
Akt II Kleobul wstawia się u Teodory za Placydem. Dziewczyna wyjaśnia mu, że nie kocha Placyda, a jeśli już miałaby kogoś pokochać to raczej Dydyma. Kontakty Teodory z przyjacielem Placyda wzbudzają podejrzenia Marcelli. Domaga się od księżniczki, chcąc być pewną, że nie stanie na drodze małżeństwu Placyda z Flawią, by wyszła za mąż za kogoś innego. Teodora odmawia, uroczyście jednak przysięga, że nie poślubi Placyda. Kiedy nie zgadza się powtórzyć przysięgi w świątyni rzymskich bogów, Marcella dochodzi do wniosku, że albo kłamie, albo jest chrześcijanką. Teodora przyznaje się do wiary w Jedynego Boga. Marcella żąda od męża, by wobec wyznania dziewczyny, skazał ją na śmierć.