Współpracując z różnymi skrajnie prawicowymi aktywistami natknęła się na prace amerykańskiego ideologa skrajnej prawicy, Francisa Parkera Yockeya, a także australijskiego odynisty Alexandra Rud Millsa, którzy wywarli na nią głęboki wpływ.
Wierzyła, że Żydzi kontrolują zachodnie instytucje społeczno-polityczne, oraz że uniemożliwia to budowę jakiegokolwiek jawnie politycznego ruchu promującego świadomość rasową pośród tych, których uważała za Aryjczyków. W zamian uważała, że rodzimowierstwo germańskie, w swojej odmianie nazywanej przez nią odynizmem, stanowi najlepszy środek do krzewienia takiej świadomości. W 1969 roku Christensen wraz ze swoim mężem założyli grupę, noszącą nazwę Odinist Fellowship. Po śmierci Alexa w 1971 roku Christensen kontynuowała swoją pracę, przenosząc się do Stanów Zjednoczonych. W tym samym roku rozpoczęła wydawanie czasopisma pod tytułem The Odinist (Odynista), które ukazywało się przez wiele lat. W 1993 roku trafiła do więzienia za przemyt narkotyków, jakkolwiek utrzymywała ona, że została wykorzystana jako muł narkotykowy wbrew własnej wiedzy. Po wyjściu z więzienia została deportowana do Kanady, gdzie mieszkała na wyspie Vancouver aż do śmierci.