185 pisze wprost, że konferencja otwocka „De facto zakończyła się (…) klęską najbardziej ortodoksyjnych historyków partyjnych”..
Postulowano podjęcie badań nad chłopstwem i mieszczaństwem w okresie feudalizmu i kapitalizmu, przybliżenie zagadnień związanych z klasą robotniczą i przewartościowania w ujmowaniu stosunków polsko-rosyjskich w XIX i XX w.A. Łuczak, Przemiany obrazu ziemiaństwa w powojennej polskiej historiografii, [w:] T. Błaszczyk, K. Brzechczyn, D. Ciunajcis, M. Kierzkowski (red.), Uwikłania historiografii. Między ideologizacją dziejów a obiektywizmem badawczym (Studia i materiały poznańskiego IPN, t. XVIII), Poznań, Instytut Pamięci Narodowej, 2011, s. 104.
Oceniając obrady goście radzieccy byli pod wrażeniem wysokiego ich poziomu, merytoryczności i dobrego przygotowania Polaków. Cenili sprawność organizacyjną i intensywność konferencjiZ. Romek, Historycy radzieccy o historykach polskich. Uwagi o zjeździe wrocławskim (1948) i konferencji otwockiej (1951/1952), „Polska 1944/45-1989. Studia i Materiały”, 4, 1999, s.