Siła odśrodkowa przy wystarczająco dużym momencie obrotowym powinna wytworzyć wystarczającą „grawitacje” do swobodnego poruszania się po wewnętrznej powierzchni strefy. Ochrona przed promieniowaniem – promieniowanie kosmiczne działa niszcząco na elektronikę oraz na ludzkie komórki dlatego wymagane będzie stworzenie odpowiedniej powłoki zewnętrznej chroniącą stacje przed wysokoenergetycznymi cząsteczkami. Meteoroidy i pył – Siedlisko musiałoby wytrzymać potencjalne uderzenia od kosmicznych śmieci, meteoroidów, kurzu itp.
Studia koncepcyjne mały|Widok wnętrza cylindra O’Neill, z naprzemiennymi pasami ziemi i okien
Gerard O’Neill Około 1970 roku, pod koniec programu Apollo, Gerard K. O’Neill, fizyk z Uniwersytetu Princeton, szukał tematu, który mógłby skusić jego studentów fizyki, w większości początkujących inżynierów. Wpadł na pomysł przypisania im obliczeń wykonalności dla dużych siedlisk kosmicznych. Ku jego zdziwieniu, habitaty wydawały się możliwe do wykonania nawet w bardzo dużych rozmiarach: cylindry o średnicy 8 km i długości 32 km. Uczniowie rozwiązywali także problemy, takie jak ochrona przed promieniowaniem kosmicznym, realistyczną hodowlę bez szkodników i kontrolę położenia orbitalnego bez silników reakcyjnych.