3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 13. lokatą w korpusie oficerów taborowych, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 10 Dywizjon Taborów w Przemyślu. W latach 1923–1924 był zastępcą dowódcy tego dywizjonu. Później został przeniesiony do kadry oficerów taborowych i przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Rzeszów. W sierpniu 1926 roku został zatwierdzony na stanowisku kierownika I referatu PKU Rzeszów. W lutym 1927 roku został przesunięty na stanowisko komendanta PKU Rzeszów.
W październiku 1930 roku został przeniesiony do 10 Dywizjonu Taborów w Przemyślu na stanowisko dowódcy dywizjonu. W grudniu 1932 roku został przeniesiony do Kadry 4 Dywizjonu Taborów w Łęczycy na stanowisko komendanta kadry. Z dniem 24 maja 1934 roku został przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia Taborów na stanowisko kierownika. Następnie pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie na stanowisku szefa taborów. Zmarł 30 stycznia 1938 roku we Lwowie. Został pochowany 2 lutego 1938 roku.