pol. Narodowa Esencja), które publikowało eseje od wielu rewolucjonistów.
Aby uniknąć represji ze strony rządu, razem ze swoją żoną He Zhen wyjechał do Tokio. Tam dołączyli do grupy rewolucjonistów-anarchistów. Według historyka Petera Zarrowa, Liu oraz Wu Zhihui, który to kierował anarchistyczną grupą w Paryżu, są "najważniejszymi chińskimi teoretykami anarchizmu". Ponieważ Tokio było bliższe Chinom, publikacje Liu, debaty publiczne oraz inne przedsięwzięcia sprawiły, że stał się on bardziej wpływowy w ojczyźnie. Obie grupy dzieliły podstawowe przesłanki anarchizmu: rewolucja musiała być społeczna, nie tylko polityczna, koniecznym było oparcie jej na zasadach moralnych, a edukacja była najważniejszym narzędziem jej realizacji. Zgodni byli również w krytyce wobec tradycyjnej hierarchii klas i płci w chińskiej kulturze. Jednak wkrótce pojawiły się poważne różnice. Grupa paryska postrzegała anarchizm jako racjonalny i naukowy postęp, podczas gdy Liu i grupa w Tokio byli mniej zainteresowani technologią i postępem. Szanowali taoistycznych myślicieli, którzy sprzeciwiali się rządowej interwencji w społeczeństwie.