Naturalnym dalszym krokiem Czeranowskiego po zdobyciu niezbędnego doświadczenia w budowie i eksploatacji bezogonowych maszyn była budowa samolotu. W 1926 roku powstał samolot oznaczony jako BICz-3. Posiadał on drewnianą konstrukcję pokrytą płótnem. Samolot napędzany był pojedynczym widlastym silnikiem Blackburne Tomtit w układzie V2 o mocy 18 KM. Samolot wyposażony był w stałe podwozie z płozą ogonową. Podwozie główne składało się z pojedynczego koła osłoniętego masywną owiewką, zabudowanego w osi samolotu. Na końcach skrzydeł, pod nimi, znajdowały się kolejne płozy, zapobiegające uszkodzeniu płata podczas startu i lądowania. Skrzydło o parabolicznym kształcie i grubym profilu posiadało prostą krawędź spływu. Kabina pilota otwarta, za nią umieszczone był usterzenie pionowe ze sterem kierunku. Jego duża powierzchnia i niewielka odległość od silnika sprawiała, iż operując w strumieniu zaśmigłowym samolotu, ster był bardzo efektywny. Ukończony prototyp wzbił się do swojego pierwszego lotu na początku 1926 roku. Przeprowadzone na przełomie stycznia i lutego tego samego roku loty badawcze pozwoliły określić charakterystyki samolotu. Najdłuższy lot, trwający 8 minut, wykonano 3 lutego. Za sterami samolotu siedział pilot B.N. Kudrin. Maszyna okazała się być bardzo zwrotna w powietrzu ale równolegle mało stabilna.