W latach 1943–1947 wybudowano w sumie osiem prototypów, z których wiele Issigonis testował osobiście.
thumb|left|Deska rozdzielcza pierwszej serii Po przestudiowaniu rozmaitych rozwiązań technicznych zastosowanych w różnych ówczesnych modelach, takich jak włoski Fiat Topolino, francuski Citroën Traction Avant i austriacki Steyr, Issigonis wybrał najlepsze jego zdaniem elementy techniczne, by połączyć je w swoim projekcie – były to m.in.: lekkie nadwozie, silnik zamontowany z przodu, niezależne zawieszenie przednie i układ kierowniczy z zębatką. Jednocześnie, Issigonis pracował nad estetycznym kształtem wozu, inspirując się modelami amerykańskimi oraz nad jak najlepszym wykorzystaniem przestrzeni w środku.
Po wojnie, fabryka przywróciła produkcję modelu Morris Eight, a prace w ramach programu Mosquito przyspieszyły, by zaprezentować nowy model w 1947 roku. Wówczas jednak o programie dowiedział się właściciel Morris Motor William Richard Morris (1877–1963). Nowy model zupełnie się mu nie spodobał – określił go mianem „jajka w koszulce” (ang. poached egg). Nie widział też potrzeby wprowadzania na rynek nowego samochodu wobec bardzo dobrze sprzedających się modeli Morris Eight. W końcu jednak dał się przekonać i w listopadzie 1947 roku skierował dwu-drzwiowe modele sedana i tourera, wymuszając również zmiany w ich wnętrzach.