Sławi go za oszczędzenie miast Uruk i Durum oraz za wzięcie ich mieszkańców w opiekę. Upadek własnej dynastii przypisuje ona woli bogów Anu i Enlila, którzy to Rim-Sina I postanowili uczynić zwycięzcą. W dalszej części listu Ninszatapada przedstawia samą siebie: „Tak mówi Ninszatapada, kobieta-skryba, arcykapłanka boskiego Meslamta-ea, córka Sin-kaszida, króla Uruk, twoja służka”Hallo W., The World's Oldest ..., s. 376., po czym opisuje swój ciężki los na wygnaniu:
„Przez pięć lat nie byłam w swym mieście, żyję jak niewolnica i nikt nie zwraca uwagi. Z powodu Twego milczenia mój wygląd się zmienił, moje ciało jest na wpół martwe, chodzę zgarbiona. Gdy klaszczę w dłonie odpowiada mi cisza, nie znam dźwięku mego ...(?). W mym podeszłym wieku jestem wyrzucona jak wczorajszy dzień, zostałam wyrzucona ze swego pokoju i swej sypialni. [Jestem] jak ptak złapany w pułapkę, którego młode uciekły z gniazda: Moje dzieci rozpierzchły się daleko [...]. Moje jedzenie jest pełne łez. Nie znajduję spokoju w mym łożu [...]. Moja służka nie naprawia mych ubrań i muszę chodzić w łachmanach. Któż wstawi się za mną?”Van Der Toorn K., Family Religion ..., s.