Następnie został kierownikiem Katedry Epizootiologii na Wydziale Weterynaryjnym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie. W 1954 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1964 profesora zwyczajnego nauk weterynaryjnych z zakresu epizootiologii.
Był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk (od 1964), członkiem Rady Naukowo-Technicznej przy ministrze rolnictwa, zastępcą przewodniczącego Komisji Weterynaryjnej, a także członkiem Głównej Komisji Kwalifikacyjnej przy PAN, specjalnej Komisji Nauki, Komisji Nagród Państwowych, rad naukowych instytutów: Zootechniki, Fizjologii i Żywienia Zwierząt, Genetyki i Hodowli Zwierząt PAN, jak również Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych i Lubelskiego Towarzystwa Naukowego. Organizował od podstaw nowoczesną polską służbę weterynaryjną, opracował wiele instrukcji i zarządzeń. Stworzył 50 pozycji naukowych, w tym 35 o charakterze eksperymentalno-naukowym. Dotyczyły one głównie groźnych dla gospodarki chorób zakaźnych zwierząt. Był promotorem 16 doktorów i opiekunem kilku przewodów habilitacyjnych.
W 1957, 1961 i 1965 uzyskiwał mandat posła na Sejm PRL kolejno w okręgach Opole Lubelskie i Lublin (dwukrotnie) z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.