W 1919 zaprzyjaźnił się z Almą Mahler-Werfel i Franzem Werfelem, 1924-1932 mieszkał we Frankfurcie nad Menem, w 1931 wstąpił do Frontu Żelaznego. W swoich licznych wystąpieniach propagował idee pokoju i zjednoczenia narodów (zbiór jego przemówień ukazał się w 1957 pt. Mächtig seid ihr nicht in Waffen). W 1932 ostrzegał przed nadchodzącą wojną, wywołując nienawiść polityków prawicowych; wkrótce potem, po tumulcie wywołanym przez jego komedię Zero i włamaniu do jego mieszkania, opuścił Frankfurt nad Menem, a następnie udał się na emigrację do Włoch, potem do Francji, a w 1939 do Stanów Zjednoczonych. Mieszkał w Nowym Jorku, dopiero w 1948 odwiedził Niemcy. W 1948 napisał powieść Der nie verlor będącą rozprawą z nazizmem, w 1954 antymilitarystyczny dramat Duell an der Havel, a w 1957 autobiografię Der Sohn des Generals. W 1952 zamieszkał w Niemczech Zachodnich, jednak w 1955, rozczarowany remilitaryzacją tego kraju, wrócił do USA, skąd ponownie wyjechał do Niemiec w 1962 po tym, gdy w huraganie został zniszczony jego dom i cały majątek.